De kapsalon

Een man is alleen echt in zijn hart te bereiken via zijn kinderen. Dat antwoord geeft een vrouw op de vraag waarom ze al meer dan 100 keer de bioscoopfilm The sound of music heeft bezocht. Deze anekdote komt niet alleen naar boven vanwege het overlijden van de regisseur van deze bekende musical. Bij thuiskomst ligt op tafel pontificaal een artikel opengeslagen met als kop ´Luister niet teveel naar je vader.´ Een kolfje naar de hand van mijn 18-jarige zoon. Goed voor een glimlach en een leuke vondst. Een gimmick is in ieder geval beter dan een gadget, want dat betekent vrij vertaald meestal gewoon ´get shit.´ Het voorbeeld hiervan zijn overigens kermissen, want het is niet te geloven hoeveel goedbedoelde rotzooi daar in tere kinderhandjes wordt gestopt. Er zijn overigens andere manieren om het hart te bereiken. Alleenstaanden met een hond blijken vergelijkenderwijs eerder uit een ziekenhuis ontslagen te worden, dan mensen zonder. Iemand heeft je nodig, iemand wacht op je. Samen ben je niet alleen.

Alle elementen van aandacht kom ik samengebundeld tegen op een onverwachte plek. Mijn 11-jarige dochter heeft een afspraak bij de kapsalon. Vader mag mee. De begroeting is prettig. ´Ah, daar hebben we Willemijn. Ga even lekker zitten. Wat willen jullie drinken?´ En even later: ´Wil je dat je haar eerst wordt gewassen? Heb je misschien klitjes in je haar? Mijn dochter kijkt verzaligd naar het plafond en sluit af en toe de ogen als een van de kapsters haar haarwortels masseert. Dit is pure verwennerij. Een andere kapster nodigt even later mijn jongste spruit uit op de knipstoel. De volgende fase volgt in deze aaneenschakeling van even een moment voor jezelf. Overleg volgt over de verschillende stijlkeuzemogelijkheden. Ik dacht in al mijn naïviteit dat ze gewoon wat puntjes zou laten bijknippen. Misschien is dat ook wel zo, voor de weg daar naartoe wordt echter uitgebreid de tijd genomen. Terwijl heur haar voortdurend wordt gekamd overleggen de dames over zus of zo mogelijkheden. Het knippen begint. De mannelijke eigenaar is met een Engelssprekende dame in een sketchachtige dialoog verwikkeld, die het woord dolletjes in me oproept. Dit alles draagt bij aan een heerlijk ongecompliceerde sfeer, waarin regelmatig een bulderende lach klatert. De kapster is in gesprek over school en ze hebben samen lol over een voorval wat ze vertelt. De hond van de eigenaar loopt ondertussen kwispelend rond. Plompverloren zakt hij onder een stoel ineen om even zo vrolijk een volgende klant uitbundig te begroeten en uit te dagen tot een weggooi en haalspel met een kleverig stoffen doekje dat hij stevig in zijn bek geklemd houdt. Hond, koffie, kapsters, muziek, gelach, luchtjes, een kleurrijk lcd-scherm aan de wand en flarden van gesprekken zorgen bij elkaar voor een sfeerrijke omgeving. Hoeveel vierkante meters zal het zijn. Ik schat zo´n dertig in totaal. Mijn dochter zit als een prinses temidden van dit al. Haar haardos wordt voortdurend gestreeld, toefjes wax worden ingewreven, het haar wordt omhooggeduwd. Een spuitbus zorgt voor de finishing touch, waarbij opnieuw het haar omhoog wordt gestuwd. Uitleg volgt over wat te doen bij het opstaan. Deze kapsalon grossiert in aandacht. Diep in mijn hart weet ik natuurlijk waarom ik meega. Vanwege het plezier in het kijken naar The sound of mijn dochter. Aangenaam verrast ben ik door de couleur locale, de caleidoscoop aan aangename indrukken. Wat een aandacht. We rekenen af.
De ruwe werkelijkheid betekent het trotseren van de Hollandse regen. Maar wat maakt dat uit. De haren zijn bijgepunt ook al krijgt ze de wind van voren. We fietsen opgewekt door wat plassen. Het leven lacht ons toe. Ze kan er in elk opzicht weer even tegen. Even komt in me op wat ik eens met mijn haar zal gaan doen…

Bert den Boer